درِ مطب دکتر به شدت به صدا درآمد. دکتر گفت در را شکستی! بيا تو. در باز شد و دختر کوچولوی نه ساله ای که خيلی پريشان بود به طرف دکتر دويد و گفت : آقای دکتر! مادرم! مادرم! و در حالی که نفس نفس ميزد ادامه داد : التماس ميکنم با من بياييد، مادرم خيلی مريض است. دکتر گفت : بايد مادرت را اينجا بياوری، من برای ويزيت به خانه کسی نميروم. دختر گفت : ولی دکتر، من نميتوانم، اگر شما نياييد او ميميرد! و اشک از چشمانش سرازير شد.

دل دکتر به رحم آمد و تصميم گرفت همراه او برود. دختر، دکتر را به طرف خانه راهنمايی کرد، جايی که مادر بيمارش در رختخواب افتاده بود. دکتر شروع کرد به معاينه و توانست با آمپول و قرص، تب او را پايين بياورد و نجاتش دهد. او تمام شب را بر بالين زن ماند، تا صبح که علايم بهبودی در او ديده شد. زن به سختی چشمانش را باز کرد و از دکتر به خاطر کاری که کرده بود تشکرکرد. دکتر به او گفت : بايد از دخترت تشکر کنی، اگر او نبود حتماً ميمردی! مادر با تعجب گفت : ولی دکتر، دختر من سه سال است که از دنيا رفته! و به عکس بالای تختش اشاره کرد. پاهای دکتر از ديدن عکس روی ديوار سست شد. اين همان دختر بود! يک فرشته کوچک و زيبا.....

فرعي ترين خيابان عبور منم،

                                   براي يك بار هم كه شده،

                                                                                    از من گذر كن ...

 اگر برده ‏ی عادات و عقایدت  شوی،
 اگر هميشه از يك راه تكراری بروی

اگر روزمرّگی را تغيير ندهی

 اگر در  زندگی هیچ وقت ریسک نکنی ..راههای مختلف رو امتحان نکنی

 ورنگ‏های متفاوت به تن نكنی،
 یا اگر بادیگران برای آموختن و گسب تجربه   صحبت نكنی

قطعه کوچکی ازشعر پابلو نرودا

بيكرانه
در انتهاي هر سفر
در آيينه
دار و ندار خويش را مرور مي كنم
اين خاك تيره اين زمين
پاپوش پاي خسته ام
اين سقف كوتاه آسمان
سرپوش چشم بسته ام
اما خداي دل
در آخرين سفر
در آيينه به جز دو بيكرانه كران
به جز زمين و آسمان
چيزي نمانده است
گم گشته ام ‚ كجا
نديده اي مرا ؟


حسين پناهي

افق هاي سبز: حيف از تو اي مهتاب شهريور كه نا چار بايد بر اين ويرانهء محزون بتابي و زهر كجا گيري سراغ زندگي را افسوس، اي مهتاب شهريور، نيابي يك شهر گورستان صفت،پژمرده،خاموش ... زينجا سرود زندگي بيرون تراود، همراه گردد با بسي نجواي لب ها، با لرزش دل هاي ناراضي هماهنگ، آهسته لغزد برسكوت نيم شب ها، واينست تنها پرتو اميد فردا اي پرتو محبوس! تاريكي غليظست، مه نيست آن مشعل كه مان روشن كند راه من تشنه صبح دم كه دنيايي شود غرق در روشني هاي زلال مشربش،آه زين مرگ سرخ و تلخ جانم بر لب آمد... (مهدي اخوان ثالث)

تصور كن اگه حتي تصور كردنش سخته جهاني كه هرانساني تو اون خوشبخته خوشبخته
جهاني كه تو اون پول ونژادو قدرت ارزش نيست جواب هم‌صدايي‌ها پليس ضِد شورش نيست
نه بمب هسته‌اي داره، نه بمب‌افكن نه خمپاره ديگه هيچ بچه‌اي پاشو روي مين جا نمي‌زاره
همه آزاده آزادن، همه بي‌درد بي‌دردن تو روزنامه نمي‌خوني، نهنگا خودكشي كردن
جهاني را تصور كن، بدون نفرت و باروت بدون ظلم خود كامه، بدون وحشت و تابوت
جهاني را تصور كن، پر از لبخند و آزادي لبالب از گل و بوسه، پر از تكرار آبادي

تصور كن اگه حتي تصور كردنش جرمه اگه با بردن اسمش گلو پر ميشه از سرمه
تصور كن جهاني را كه توش زندان يه افسانه‌س تمام جنگ‌هاي دنيا، شدن مشمول آتش‌بس
كسي آقاي عالم نيست، برابر با هم‌اند مردم ديگه سهم هر انسانِ تن هر دونه‌ي گندم
بدون مرزو محدوده، وطن يعني همه دنيا تصور كن تو مي‌توني بشي تعبير اين رويا


روز مادر را به تمامي مادران نگران سرزمينم تبريك مي گويم.اميدوارم تمام نگراني هامون به اميد به آينده فرزندانمون تبديل شه

كم مي خوابم،اما روياي فراوان دارم.مي دانم براي هر دقيقه اي كه چشمان مان را مي بنديم،شصت ثانيه روشنايي را از دست مي دهيم.

گوش مي دهم زماني كه ديگران صحبت مي كنند و غرق لذت مي شوم از حرف ها؛بدان سان كه خوردن بستني شكلاتي برايم لذت بخش است.

اگر خداوند باز عمري به من هديه نمايد،ساده خواهم پوشيد و در زير نور آفتاب دراز خواهم كشيد و نه تنها پيكر خود را در برابر تابش آفتاب پهن خواهم ساخت،بلكه روحم را نيز در مقابل اشعه هاي خورشيد قرار خواهم داد.

خداي من؛اگر قلب داشتم،كينه و نفرت هاي خود را بر روي يخ مي نوشتم و در انتظار برآمدن خورشيد مي ماندم.بر روي ستاره ها،با روياي((ون گوگ))،ترانه هاي((بنديتي)) را نقاشي مي كردم و آوازهاي ((سرات))،ترنم شامگاهي و عاشقانه ي من با ماه مي شد.

با اشك هايم،گل هاي سرخ را آبياري مي كردم؛تا احساس كنم درد خارهاشان را...و مجسم كنم بوسه ي گلبرگ هاشان را.

خداي من؛اگر تنها لحظه اي عمر مي داشتم اجازه نمي دادم روزي بگذرد،بي آنكه به مردم نگويم((دوستتان دارم))؛كه من آن را دوست مي دارم.

همه مردان و زنان را متقاعد مي كنم كه به آن ها علاقه دارم و من،عاشقانه زندگي مي كنم با عشق.

به تمام مردم ثابت مي كنم چه قدر اشتباه مي انديشيده اند كه زماني كه پير مي شوند،نمي توانند عاشق شوند.آنان نمي دانند تنها زماني پير مي شوند كه دست از عاشق شدن بردارند.

به بچه ها بال هاي پرواز مي دهم،اجازه مي دهم تا پرواز را خود بياموزند.به پيرها ياد مي دهم كه مرگ از پيري نمي آيد،بلكه با فراموشي مي آيد.