نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم:

درعصرهاي انتظار،به حوالي بي کسي قدم بگذار! خيابان غربت

 را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو! کلبه ي

 غريبي ام را پيدا کن، کناربيدمجنون خزان زده و کنارمرداب

ارزوهاي رنگي ام! درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس

 پنجره برو! حرير غمش را کنار بزن! مرا مي يابي

بهم نگفتن اگه اسير يکي بشي دلت

ميسوزه...بهم نگفتن اگه با چشاش نگات کنه انگار

 تموم جونتو به آتيش ميکشن...بهم نگفتن اگه

تموم روز ببينيش بازم دلتنگش ميشي...بهم نگفتن

 ممکنه يه روز بذاره بره...بهم نگفتن... نگفتن که تو

 پشت سرش اشک ميريزي ولي اون بي اعتنا

ميره...نگفتن تو ديوونش ميشي ولي اون بي

خيالت ميشه

كاش مي شد ...

آخر گذشت
آن زمان کهنه ی دیدار
رفت آن ثانیه های پر هیاهو
شکست آن لحظه های زیبا
و تو ، چه ساده گذشتی از این همه احساس

باید فراموشت کنم

چندیست تمرین می کنم

من می توانم ! می شود !

آرام تلقین می کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....

تا بعد، بهتر می شود ....

فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای

و بر نمی گردی همین !

خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

کم کم ز یادم می روی

این روزگار و رسم اوست !

این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم

هرچه پیش‌تر می‌روی
               افق دورتر می‌شود

  گاه ميگيرد دلم راهي به صحرا ميشوم            
همسفر با   بادها  د ر بين  گلها    مي شوم 
خسته ام از زندگي از قيل و قال شهرها             
ميروم     دور از هيا هوهاي   دنيا مي شوم
مينشينم   در ميان   پونه ها، بابونه ها         
  نيستم  تنها در آنجا    بينشان ما مي شوم
نم نمك باران اگر ياري كند با اشك من              
با  غزل   خواني   بلبلها هم  آوا   مي شوم
غنچه اي ميگفت منهم گردهاي خويش را         
  در  ترنم هاي    باران شسته و وا مي شوم
آه در  انبوه مردم  باز مي گردم    ولي               
باز هم افسرده و خاموش و  تنها   مي شوم
قطره اي رنجور هستم حسرتم دريا شدن          
خوب من باران بگو با من كه دريا مي شوم
                                                                                            
 
                     عميد رضا.مشايخي