اگر در شعر هایم جا بمانم

اگر در لحظه هایم بمیرم

بوی باران بگیرم

                       شاید بهار همیشگی باشد

ولی آن وقت

چشم های ابری مرا

توان دیدن باران نیست

بگذار جاری شوم

من توقف و جاماندن را

                    حتی در نگاه تو

                                       نمی خواهم

 امشب به دست هایم پاسخ خواهد گفت

 عشق را نفس خواهم کشید

امشب دوباره بهار آغاز می شود

در امتداد خاطره های زمستانی

آسمان با چشم هایم گره می خورد

تو همسفر آبی ام می شوی

ومن به اجابت احساس امید می بندم

 کسی در مسیر پرواز

همراه ماست 

به دریا می رسیم

هميشه رفتن رسيدن نيست ولي براي رسيدن بايد رفت . در بن بست هم راه آسمان باز است پرواز بياموز

تمام روز در خيال طبيعت سر شد. از خيال دشت شقايق و خيال تيغ گل سرخ که در انگشتم فرو رفته....

باز هم پرنده خیال من

قصه پرواز را از یاد برد

 دست من می لرزد

    قلمم می خندد

              برگه دفتر شعر

                   رنگ خود می بازد،

            می ترسد

  ترس یکبار دگر پاره شدن

          بی مصرف و خط خورده شدن...

الف، ب ، پ ، هر واج و هر هجا

هر کلام و کلمه

تا سر انگشتان من جاری شود

آنچه من را مانع نوشتن است

صدق گفتار قلم و جوهر است

نه ترس باطل شدن

برگی از این دفتر است ...

آری شعر سهراب شدن

                     آسان نیست

غزل و آیه حق بر زبان آوردن

هنری جز هنر حافظ نیست...

قصه درد دل هر شاعری

                     در پی شعر و غزل آسان شود

همچو پرواز پرنده از قفس

                    سرّ این گنجینه بس رسوا شود...

در سکوت می توان نگاه را معنا کرد

و آنرا با عشق به دل پیوند زد

می توان بهار را به دیدار برگهای خزان زده برد

و برای رازقی های امید از عطر دوست داشتن گفت

می خواهم سکوت کنم و تنها به حرف نگاهت گوش کنم

اگر عشق نبود با کدامین بهانه می گریستم و می خندیدم؟ کدامین لحظه ی نایاب را اندیشه می کردم؟ و چگونه عبور روزها را تاب می اوردم؟ اری پیش از اینها مرده بودم.

من شکوفايی گلهای اميدم را در روياها می بينم؛
و ندایی که به من می گوید:
گرچه شب تاریک است
دل قوی دار؛
سحر نزدیک است

پشت خط مادرش بود.....

پسر با عصبانيت گفت: چرا اين وقت شب مرا از خواب بيدار كردي؟؟؟؟؟؟

 مادر گفت:25 سال قبل در همين موقع شب تو مرا از خواب بيدار كردي.....

فقط خواستم بگويم تولدت مبارك پسرم.....

پسر از اينكه دل مادرش را شكسته بود تا صبح خوابش نبرد.....

صبح سراغ مادرش رفت.....

وقتي داخل خانه شد مادرش را پشت ميز تلفن با شمع نيمه سوخته يافت.....

ولي مادر ديگر در اين دنيا نبود.....

عاشقت خواهم ماند بي آن که بداني دوستت خواهم داشت بي آن که بگويم درد دل خواهم گفت بي هيچ گماني گوش خواهم داد بي هيچ سخني در آغوشت خواهم گريست بي آن که حس کني در تو ذوب خواهم شد بي هيچ حراراتي اين گونه شايد احساسم نميرد

ای ابدیت! ای نیستی!
ای گذشته! ای گردابهای تیره!
آخرسخنی بگویید!
بااین روزهایی که درکام خود فرو می برید چه می کنید؟

عشـق  آغاز نداشت
  عشق   در باور بود
        همه   یک سوز نهان
            همه یک موج    خروش
             عشق    پهناور بود
                فکر    کوتاه گرفت
                  این و آنش    پنهان
                    همه تب    اوج    سروش

ابوذر اکبری

تا قلب عریان کسی را ندیده ای بدن عریانت را نشانش نده...

هیچ گاه چشمانت را برای کسی که معنی نگاهت را نمی فهمد گریان نکن...

 قلبت را خالی نگه دار٬

 اگر هم خواستی کسی را در قلبت جای دهی سعی کن فقط یک نفر باشد

٬ به او بگو تورا بیشتر از خودم و کمتر از خدا دوست دارم

٬ زیرا به خدا اعتقاد و به تو نیاز دارم....

گل من پرپر نشوی!

که بلبلی در باز شدن لبخند تو زبان به سرود باز کرده است.

شمع من خاموش نگردی!

که چشمی در پرتو پیوند تو به دیدن آمده است.

ساقه گلبن بهار من نشکنی!

که دلی در رویش امیدوار تو دل بسته است.

آفتاب من غروب نکنی !

که شاخه آفتابگردانی به جست و جوی تو سر برداشته است.

دکتر علی شریعتی

قایقی نیست در ساحل شهر

احساس اینجا مرده است

غیرت از هیبت غارت خاموش

و غرور از خویشتن شرمنده است

خاک موسیقی احساس که را می شنود

پنجره ها بسته است

یا به تاریکی پنهان باز است

مردم کوچک شهر خسته اند

از خروس سحری تا پارس شب  

از سایه خویش وحشت زده اند

چینه چنان اینجا، نقش رنگ است امروز

شعله اینجا دوزخ است

خواب، مرگ است امروز

دور خواهی شد از اینجا به کجا؟!

این خاک غریب است و آن خاک فریب!

شعر من احساس من است

امروز دگر

اما شعری بر لبم جاری نیست

در پیچ و خم

               فاصله ها تا اعتماد

                              تا اوج گرفتن یک معنا

                                 تا پیوند میان قلبها

                                   در میان

                                    نیمه های واژگان گمشده در شعر و عشق

احساس من بی محتواست

  آهای آهای کبوتر ها ...  شاپرکها ...  قاصدکها ...

         آهای نسیم رهگذر ...

   ای مرغک شانه به سر ... 

         ای گل سرخ اقاقیا ...  نسترن ها  ...  شقایقها  ...

                ای کوچه های پر نفس ...  پنجره های در قفس ...

    آیا از او شنیده اید ؟

                           او را به جایی دیده اید؟

   او را که با من آشناست  ...  در خلوتم اوج صداست ...

    ای بلبل دیوانه مست ...

         ای سرزمین دوردست ...

               ای جاده های تب زده ...

                       مسافران شب زده...

     سایه او را دیده اید؟

            صدا ی او شنیده اید؟

                    او را که در من زندگیست ...  در من همیشه ماندنیست ...

     آیا از او شنیده اید ... او را به جایی دیده اید ... او را که با من آشناست ... د رخلوتم اوج صداست ..... 

 وگر دست محبت سوي كس يازي
 به اكراه آورد دست از بغل بيرون
 كه سرما سخت سوزان است

نفس ، كز گرمگاه سينه مي آيد برون ، ابري شود تاريك
 چو ديوار ايستد در پيش چشمانت
نفس كاين است ، پس ديگر چه داري چشم
ز چشم دوستان دور يا نزديك ؟

پشت درياها شهري است
كه در آن پنجره‌ها رو به تجلي باز است.
بام‌ها جاي كبوترهايي است كه به فواره هوش بشري مي‌نگرند.
دست هر كودك ده ساله شهر، شاخه معرفتي است.
مردم شهر به يك چينه چنان مي‌نگرند
كه به يك شعله، به يك خواب لطيف.
خاك، موسيقي احساس تو را مي‌شنود
و صداي پر مرغان اساطير مي‌آيد در باد.

پشت درياها شهري است
كه در آن وسعت خورشيد به اندازه چشمان سحرخيزان است.
شاعران وارث آب و خرد و روشني‌اند.

پشت درياها شهري است!
قايقي بايد ساخت.  

                                      "سهراب سپهری"